Blog

ABC początkującej nauczycielki – praca z dziećmi.

Edukacja w dzisiejszych czasach to ogromne wyzwanie dla wszystkich nauczycieli.  Oczekiwania rodziców, mnóstwo dokumentacji, którą należy prowadzić, ale przede wszystkim zapanowanie nad grupą 25 dzieci, zapewnienie im nie tylko bezpieczeństwa ale też rozwoju. Doświadczone nauczycielki mają z tym problem a cóż dopiero początkujące. Dlatego przygotowałam kilka, moim zdaniem najważniejszych wskazówek dla tych pań, które rozpoczynają swoją przygodę z edukacją. Trzymam kciuki.

Moje rady chciałabym podzielić na 3 grupy. Dotyczące:

  • pracy z dziećmi
  • współpracy z rodzicami
  • współpracy z pracownikami przedszkola

W tym artykule omówię  pracę z dziećmi.

Najczęściej młode nauczycielki otrzymują grupę 3- latków. Początek w pracy z nowoprzyjętymi dziećmi jest trudny, ale jeśli konsekwentnie wprowadzicie swoje zasady praca w kolejnych latach będzie coraz łatwiejsza. Najważniejszym słowem ze wszystkich napisanych dotychczas jest KONSEKWENCJA. To słowo klucz do sukcesu w wychowaniu dzieci. Pamiętaj, że te małe istoty uczą się świata poprze obserwację i są bardzo spostrzegawcze. W ciągu kilku dni rozszyfrują swoje Panie i będą wiedziały z kim mają do czynienia i na ile mogą sobie pozwolić. Dlatego pokaż kto tu jest szefem.

  • mów zawsze miłym głosem, ale stanowczym
  • zastanów się zanim wydasz jakieś polecenie, czy będziesz w stanie je wyegzekwować, jeśli nie jesteś tego pewna, odpuść, a jeżeli już coś powiesz  MUSISZ dopilnować wykonania
  • cały swój czas i uwagę poświęć dzieciom- pamiętaj, że pracujesz 40 godzin, pensum to czas pracy z dziećmi i im powinien być poświęcony. Uzupełnianie dokumentacji, wywieszanie prac, przygotowywanie pomocy to prace, które wykonujesz po godzinach pracy z dziećmi. W czasie przeznaczonym na pracę z dziećmi baw się z nimi, rozmawiaj,ale przede wszystkim obserwuj. Siadaj zawsze tak (oczywiście nie przy biurku, ten mebel służy do przechowywania dokumentacji) abyś widziała wszystkie dzieci i  DRZWI. Reaguj kiedy dzieci robią coś niezgodnego z zasadami. Muszą wiedzieć, że nic nie umknie Twojej uwadze. Zauważ co się dzieje, kiedy zajmiesz się rozmową z rodzicem, lub uzupełnianiem dokumentacji, dzieci natychmiast poczują wolność i zaczną rozrabiać.
  • wprowadź kodeks grupy – obowiązujące zasady zachowania, odwołuj się często do niego i konsekwentnie egzekwuj od dzieci. Niech się pod nim podpiszą, odcisną dłoń lub palec umoczony w farbie.
  • wydawaj polecenia według następujących zasad wg. A.Kołakowski, A. Pisula “Sposób na trudne dziecko”
  1. Podejdź do dziecka (nie wołaj z drugiego końca sali)
  2. Zdobądź jego uwagę (dotknij ramienia, nawiąż kontakt wzrokowy (przykucnij), zwróć się po imieniu)
  3. Sformułuj jednoznaczne, dwu-, trzywyrazowe polecenie. Powinno mieć brzmienie pozytywne. Zamiast –  “nie biegaj” –  “chodź powoli”, zamiast “nie krzycz’- “mów ściszonym głosem”. zamiast “nie kręć się na krzesełku” – “siedź spokojnie”. Nasz mózg nie słyszy słowa “nie”. Np. jeśli powiem do Ciebie “nie myśl o słoniu”. Co zobaczyłaś w wyobraźni. Oczywiście słonia. Pamiętaj o tej zasadzie.
  4. Powtórz polecenie jeszcze raz, a następnie poproś, by dziecko je powtórzyło (jeśli mówi)
  5. Dopilnuj wykonania polecenia (nie odchodź od dziecka, dopóki nie dokończy zadania!)
  • mów do dzieci ściszonym głosem, im dzieci zachowują się głośniej, Ty mów ciszej – tylko w ten sposób je uciszysz, nigdy ich nie przekrzykuj

Pamiętaj, że czas na początku roku to czas na adaptację i wprowadzanie zasad. Na to poświęć swoją energię. Zadbaj, aby dzieci czuły się bezpiecznie, postaraj się je czymś zaciekawić, na ambitne zajęcia przyjdzie czas.

Postaraj się przeprowadzić krótkie zajęcie – jeśli skupisz uwagę dzieci przez 10 minut to znaczy, że odniosłaś sukces. Nie zmuszaj je siłą do podejścia do grupy, lecz tak zaintryguj, aby same podeszły. Nawet kiedy będzie płakać 25 dzieci, a ty zaczniesz śpiewać, połowo przestanie i będzie słuchać – sukces. Jeśli do tego weźmiesz pacynkę i będziesz ilustrować śpiewane słowa – zamilknie 15 dzieci. Jeśli sama coś założysz na siebie, (uszy królika, kapelusz, przebierzesz się za Panią Jesień i przyniesiesz koszyk z którego będziesz wyjmować różne akcesoria), dzieci przyjdą same. W kolejnych dniach przy pomocy pacynki możesz zaczynać wprowadzać proste zabawy ruchowe z pokazywaniem. Wybierz pacynkę, która będzie dzieciom towarzyszy przez cały rok – od pierwszego dnia pobytu. Nadaj jej imię. Niech ona mówi do dzieci, nie Ty. Niech ona prosi o pomoc, wyjaśnienie czegoś, opowiada dzieciom  historie. Może mówić do dzieci dopiero wtedy gdy wszystkie zamilkną i będą patrzeć i słuchać, nigdy nie przekrzykuj dzieci, nawet jeśli będzie to trać długo, zaczekaj aż się wyciszą. Niech pacynka pochwali te dzieci, które już ładnie siedzą. Pozostałe dzieci zmobilizuje to do oczekiwanego zachowania. Nigdy nie zwracaj uwagi na te, które się kręcą i przeszkadzają. Pamiętaj, zwracając uwagę wzmacniasz to zachowanie. UWAGA JEST NAJWIĘKSZĄ NAGRODĄ.

Staraj się nauczyć dzieci  chodzenia i siadania  w kole do zabaw. Naklej z taśmy koło na dywanie, to zdecydowanie ułatwi dzieciom zadanie. Jeśli coś opowiadasz lub pokazujesz, mogą siedzieć w gromadce przed Tobą. Zaczekaj aż wszystkie usiądą, zajmą wystarczająco dużo miejsca, przestaną się przepychać, dopiero wtedy zaczynaj opowiadać. Wprowadź zasadę, że nie zmienia się miejsca w czasie słuchania. Zawsze miej jakieś interesujące pomoce. Graj na emocjach dzieci, opowiadaj historie, staraj się je zaciekawić, moduluj głos, bądź aktorką

Pamiętaj – dzieci robią to CO MÓWISZ a nie to CO CHCIAŁAŚ POWIEDZIEĆ. Zrób ćwiczenie –  zapisz na kartce polecenia, które będziesz wydawać i sprawdź czy są jasne. Dzieci muszą wiedzieć czego od nich oczekujesz. Jeśli nie powiesz, że siedzimy przy stolikach do czasu aż wszyscy zjedzą posiłek – będą wstawać. Kiedy chcesz, aby siedziały- powiedz to. Kiedy chcesz, żeby wstały – powiedz. Nie każ im się domyślać, ponieważ wtedy każde będzie robiło to co uważa za słuszne i trudno mieć do nich o to pretensję. Ustal w jakiej kolejności idą myć przed posiłkiem ręce, co robią z ubraniami przed leżakowaniem itp. Wszystkie osoby pracujące w grupie muszą wymagać od dzieci tego samego. ustalcie wspólnie zasady, wtedy dzieci szybko wdrożą się do ich przestrzegania. Zapobiegaj złym zachowaniom. Kiedy dzieci czekają na posiłek przy stoliku, będą się nudzić i rozrabiać: śpiewajcie wtedy poznane piosenki, powtórzcie wierszyk, zaproponuj zabawy paluszkowe.

Dzieci zawsze na początku płaczą. To nie Twoja wina. Nie zaprzeczaj uczuciom dzieci. Nie mów, nie płacz tylko wykaż empatię – powiedz smutno Ci, tęsknisz za mamą  i powtarzaj cały czas “mama Cię kocha i przyjdzie po ciebie.” ponieważ dzieci najbardziej boja się, że rodzic je zostawi w przedszkolu na zawsze.

Nie oczekuj spektakularnych sukcesów. Ciesz się z małych postępów dzieci- krócej płakało, dłużej uważało na zajęciu, coś zjadło – to takie nasze zawodowe sukcesy. Naucz się z nich cieszyć. 🙂